İsmi hala tam olarak kabul edilmese de bazılarının protest müzik, bazılarının özgün müzik, bazılarının ilahi bile dediği, bazılarının İslami müzik, bazılarının marş, bazılarının yeşil pop dediği dediği bu eserlere biz ezgi diyoruz.
Ezgi dediğimizde aslında bu türün dinleyicileri kimlerin ve nasıl bir müzik türünün kastedildiğini hemen anlıyor, işte o “eski” zamanlarımızın müzikteki temsilcileri çeyrek asırlık mücadelelerini günümüzde hala sürdürüyorlar. Sol bir grup olan Ezginin Günlüğü grubunun da ezgi kelimesini kullanıyor olması belki bazı entel eziklerimizin "Ezgi ne ya! Ezgi diye bir müzik mi olur!" tarzındaki çıkışlarını susturamayacaksa onlara Anadolu'dan ezgiler deyişinin, sesi ezmek ile ruhen ezik olmanın aynı şey olmadığını hatırlatarak söylemek isteriz.
Ezgi sanatçıları 90’lı yılların ortalarında Refah Partisi'ni iktidara getiren rüzgarın hızıyla el altından milyonlarca çoğaltılan kasetlere imza atmışlardı fakat ülkedeki tüm dini kültürel birikimi baltalayan dünyevileşme arzusu bu müzik türüne de darbeyi vurmuştu. Grup Genç’ten Mahir Arslan’ın söylemi ile ayda 5 konser veren grup yılda 5 konser verir duruma gelmişti. Bir iki senelik durgunluk döneminin sonunda ezgi sanatçılarından ayakta kalabilenler yoluna devam ettiler. Dönemin hızlı gruplarından Grup Kardelen dağıldı. Yusuf Meral Avrupa’ya yerleşti, Faruk Ekin, Unkapanı piyasasına girdi, Umut Mürare de yıllar sonra solo albümle tekrar kendini gösterdi. Bir ara dönem oldu müzikte. Bu ara dönemde bol bol Dursun Ali Erzincanlı dinledi birileri popüler popüler, duygusal duygusal. Bir kısmımız ise Ömer Karaoğlu, Taner Yüncüoğlu dinleyip durduk. Mustafa Cihat’ın deyişi ile bizim piyasada bir albüm çıktıktan 1 yıl sonra duyuluyordu ve duyulduğunda da iş işten geçmiş, sanatçımız pes etmiş oluyordu.
Ezgi dünyasına yeni yeni isimler de katıldı, Alper, Mustafa Cihat, Taha, Adem Karabey, Ammar Acarlıoğlu gibi isimler güzel ezgiler kazandırdılar bizlere.
Kaçış iki türlü oldu!
Ezgiciliğimizin büyük isimleri, Ömer Karaoğlu, Eşref Ziya, Aykut Kuşkaya, Grup Genç, Taner Yüncüoğlu, Selçuk Küpçük, Grup Yürüyüş, Hasan Sağındık gibi sanatçılar uzun yıllar yeni albüm yapmadılar. Mustafa Demirci ve Mehmet Emin Ay gibi sanatçılar "ezgi müzik"ten "tasavvuf müziği"ne geçiş yaptılar zira tasavvuf müziği bu yeni dönemde yükselen müzik türlerinden oldu.
Ezgilere ilgide yaşanan düşüşte şüphesiz “eski” dava sözlerinin yeni albümlerde yer almayışı bir başka etkendi. Büyük şairlerimizden, Akif İnan'dan, Nurullah Genç'ten, Erdem Bayazıt'tan, Osman Sarı'dan, Ahmet Mercan'dan, Mustafa İslamoğlu'ndan şiirler bestelenmiyordu, Abdülbaki Kömür gibi söz ustaları artık albümlerde yoktu. Bu güzel isimlerin yerine yorumcunun kendi yazdığı zayıf sözler, daha ben merkezli, hatta devrim demekten İslam demekten korkan çiçek böcekli, daha dünyevi ve ne yazık ki sığ sözler albümlerde yerini almıştı. Ezgilerin bağımlısı sayısı az ama güzel insanlar yeni ezgileri eskisi kadar derin değil diye pek dinleyemezken büyük çoğunluk ise dindar görünmekten kaçtığı için, sert, radikal, İslamcı algılanmamak için, muhafazakar görünmek daha cazip geldiği için ezgileri bırakmıştı. Veya ezgi dinleyebilecek kapasiteye, birikime bir türlü ulaşamayacak bir sağcılığın, sığlığın mahkumu edilmişlerdi.
